Rita Walker (Blog Four):  By Dan Watt and Taylor Norris

Rita Walker (Blog Four):  By Dan Watt and Taylor Norris


There are different perspectives on testing medicines.  Does a person care singularly about themselves, see humans as more important and that the rest of life exists to assist them in surviving, or that all life is sacred and should only be killed for food and protection?   Technology is getting closer to ridding the need for animal testing and there are options for non-animal tested products.




As Rita does stability ball crunches while Zsofia checks her form she contemplates corporate greed.  Her purpose isn’t to point at a defined enemy such as a singular corporation or person.  If she has to define an enemy it will be a naïve and destructive ideology that sees attrition not collaboration as the ideal way of life.

“Tell me more about the Biomedical course you’re teaching,” she says once her oblique are too fatigued to do anymore side crunches on the ball.

Zsofia stands up and stretches.  “It’s interesting.  With modern technology we can evaluate what extracts from herbs can be used to cure a limitless amount of illnesses without the severe side effects that drugs used to cause to certain individuals.   Education is looking at being one with nature instead of separate.   Although my course is based on herbs for medicinal purposes we’re also using the technology to test soaps, detergents, and other cosmetic products without having to use animals.”

At the mention of using animals to test products Rita’s eyes tear up.  “That is such a worthy endeavor.”

“I know,” Zsofia replies as she lies down on the stability ball to do crunches.  “The more we understand how life works the more we can develop technology that doesn’t destroy it.”

“Are drugs like antibiotics still necessary?  Good form on the ab crunches.”

“Thank you,” Zsofia says with a grunt as she finishes her set.  “Yes drugs are still needed but we know how much to give an individual much better now.”

“How would you know?”

“Originally it was trial and error.  Now we can do genetic scans to know better how a drug will affect different individuals. “

“Like eating?” Rita asks.  “The same foods can affect different people in a variety of ways?”

“Yes.  Some people are lactose intolerant, others have food allergies to peanuts that could kill them.”

“Everyone is equal but not the same,” Rita says as she lends Zsofia a hand to stand up.

Rita Walker (Blog Three):  By Dan Watt and Taylor Norris

Rita Walker (Blog Three):  By Dan Watt and Taylor Norris

Rita Walker blog Arla Kasaj, ND and Taylor Norris, RMT with writing

The University of Waterloo is using negative electrodes made of lithium metal to potentially triple the range of current electric vehicle batteries.  There are more and more hybrid and electric cars available including BMW i3.  However, the question is where does the energy to power the cars come from (hydro, coal, nuclear etc.) and how are the batteries produced and what happens with them when they expire.





It will be another week before Rita starts her Environmental Technology class.  That gives her some time to acclimatize to her new surroundings in Brantford.  For now she is staying in Kaydee’s basement where Kaydee and her husband Shikellamy added a bathroom and separate walk out.  It’s cozy with a large bedroom, rec room and even a den with its own window.   The house is on a ridge overlooking the Grand River.  Rita simply walks out through the rec room’s glass door and up stone steps to get to the street.  Winter might be a bit slippery but Shikellamy should have a railing put in by then.

A major goal for her course is to take the class to different businesses to see firsthand how technology is working with the environment.  Rita has also invited guest speakers to talk to the class.  One of them she is meeting today.

Zsofia Juhász is a professor at the University of Waterloo’s Biomedical Science program specializing in medicinal herbs.  Rita met Zsofia under strenuous circumstances when they were both much younger.  Zsofia never told anyone about Rita’s secret and that has made her a very close and trusted friend.   As fitness buffs they agreed to meet at the college’s gym before going to lunch.

Rita can’t help but smile as she sees Zsofia pull into the college’s parking lot in a dark blue BMW i3. Zsofia long brown hair blows in the wind as she tosses her duffel bag over her shoulder.  The way she walks towards Rita in her tight black jacket and exercise pants says athlete.

“Nice car!” Rita says at the entrance to the college as they hug.

“Don’t tell anyone,” Zsofia whispers with a mischievous grin but the engineering department at the university adapted it so it now has their latest battery technology.”

“Greener?” Rita asks.

“And I can go much farther before recharging.”

As they talk Rita takes Zsofia to the newly built gym.

“So what’s the objective of your course?” Zsofia asks.

Rita takes in a deep breath and gives her a determined smile.  “We keep hearing about our demise as a species and maybe the Earth’s but there’s nothing good about following that way of thinking.  I want to show the general public and businesses that we can make positive changes.”

“That’s a difficult task Rita,” Zsofia says with a warning glance.  “You have to consider the environment, business, and social interaction.”

“True and I have.  If you own a manufacturing company that is releasing caustic chemicals into the atmosphere and I can offer a solution that doesn’t mean shutting your factory down….”  Rita stops to let what she’s suggesting sink in.

“If you can,” Zsofia replies.

“Don’t know unless you try.   Negative thinking is a downward spiral.”

“Businesses, especially international business might not want to be told they have to change.”

“I don’t want to tell them what to do.  I want to work with them to come up with a better and still productive solution.”

As Zsofia ties up her shoes she says, “Well, I’m here to help where I can.”

“How’s your Biomedical course on Herbalism going?” Rita asks to change the subject.

“There’s still such a divide between Pharmacy and Herbalism but I’ll try to keep your positive and inclusive attitude and try not to think of corporate greed.”

Rita Walker (Blog Two):  By Dan Watt and Taylor Norris

Rita Walker (Blog Two):  By Dan Watt and Taylor Norris

I listen to Peter Gabriel’s “Biko” often.  He is a member of a group called the Elders, founded in 2007 by Nelson Mandela.



Cloverdale’s Horizon Ultra Low VOC paint  , Bioshield paint, and others are making environmentally friendly paints.


A woman in her mid-forties wearing a blue blouse and blue jeans walks towards Rita with a beaming smile.  Her raven hair is tied back and hangs half way down her back.  Her wide brown eyes glint with mischief.  It’s the tattoo of the wolf on her left arm that makes Rita feel instantly at home at the college.  The human species has a variety of races.  Some are considered more pure though she isn’t sure that the word pure is the best choice if it’s considered better than.   Rita herself is Haida from the British Columbian coast but she also has Celtic roots.  What links her to Kaydee, the woman now in front of her, is that they share a separate race all together.

“Sister,” Kaydee cries out with joy hugging Rita to her.

“Sister,” Rita replies.

“I am so glad the college agreed to give you one of the newly built rooms to teach your course on Environmental Technology.  We already have you filled up with local and International students.  And yes there is a gym on the grounds.”

As Kaydee talks and they walk towards the new room Rita will be teaching in Rita peeks through some of the doors to the other lecture rooms.  Between two large, erasable ink boards is a screen that the professor can use a pointer stick with in one hand while clicking a remote with the other.  Students sit at desks on a sloping floor.  Kaydee takes her down a new corridor painted eggshell white with a red band down the centre.

“The painters used Cloverdale’s Horizon line paints because they’re non-toxic,” Kaydee tells her as they stop at door with a small square window at the top.

She sighs deeply.  Many years ago Peter Gabriel sang Biko with an orchestra at the Ed Sullivan theatre on the David Letterman Show.   The music plays in Rita’s head as she remembers what Peter Gabriel said as he thrust his hand in the air.  But she isn’t here to tell the next generation it’s up to them.  She’s here to say, “ It’s up to all of us now.”

Rita Walker (Blog One):  By Dan Watt and Taylor Norris

Rita Walker (Blog One):  By Dan Watt and Taylor Norris

This is a new blog and although it is under the fantasy/science fiction genre we will be adding current technology that is environmentally friendly.


Rita usually prefers to walk or lope but today her time is short and the distance long so she’s taking an electric sea plane from Graham Island across the Hecate Strait to the Prince George airport. From there she’ll take a flight to Toronto.

At the Toronto Airport Rita rents a Volkswagen e-Golf. As she drives along the 401 Hwy towards the 403 on her way to the Six Nations Polytechnic Brantford Campus she stares in the rear-view mirror. Her shoulder length hair is light brown. She sighs, normally it would be an iridescent pearl white but she doesn’t want to be noticed right now. On the radio she hears Buffy Sainte-Marie sing “The Big Ones Get Away”. She sings along with Buffy realizing how important the song is but it is not the one she wants to write. The World is full of chaos and distrust and she wants to shine a light of hope through the madness.  To discover what is being done positively on Earth and showcase it.

As she arrives at the school she gets out of the e-Golf and stares at the curved entrance. In the centre is sign that is white with the outline of a purple eagle whose wings encircle opposing thick lined triangles with thin lined ones. In the centre is a purple coniferous tree.

As she steps through the front doors she is greeted by a secretary behind a newly refinished counter made of hemp. The secretary glances at her left arm and nods.

Tíminn áður er aftur: Íslenskt leyndardómur hryllingur (Blog 7) Dan Watt og Gunnhildur Guðbjornsdóttir (þýðingin getur tekið lengri tíma)

Skessuhorn er fjall í Borgarfirði, á vestur hluta landsins. Skessuhorn er um það bil 967 metrar á hæð og lítur út eins og aflangur píramídi, með þrepum eða stöllum.

Brynhildur starði í fjarskann, þegar rútan nálgaðist endastöðina í Borgarfirði. Hún dáðist að bröttum hlíðum Skessuhorns, hvernig fjallið myndaði aflangan píramída. Amma hennar bjó á gömlum sveitabæ við rætur fjallsins og á þeim hálftíma sem tók þær mæðgur að ganga að bænum velti hún því fyrir sér hvort eitthvað eða einhver í fortíðinni hefði grafið út stallana í fjallinu. Nútíma vélar myndu ráða við það, en í gamla daga voru varla til tæki til þess. Grasið var hátt í aflíðandi hlíðunum og hún fann hvernig hitastigið féll þegar hús ömmu birtist. Húsið var gamalt sveitabýli úr steini, framhliðin súkkulaðibrúnn viður. Þakið var grasivaxið og bratt, upp úr skorsteininum liðaðist reykur.Sitt hvoru megin við rauða útidyrahurð voru hvítir gluggar, með fjórum rúðum hvor. Búlduleitt andlit með ísbláum augum starði á þær gegnum annann gluggann. Hún var komin út, áður en mæðgurnar náðu að útidyrunum. Hún var í hvítri ullarpeysu með ljósbláu mynstri, bláum gallabuxum og strigaskóm. Hún var hærri en bæði Brynhildur og mamma hennar og faðmlag hennar var þétt og kraftmikið. Þegar inn var komið krafðist amma að þær mæðgur settust niður við eldhúsborðið úr birki a meðan hún hitaði vatn í te í yfir litlum eldi sem logaði í arninum. Brynhildi þótti vænt um gamaldags birkieldhúsborðið og stólana sem voru í kring. Einu trén sem voru upprunaleg á Íslandi, fyrir utan birki voru ösp og reynir. Þau voru þó svo sjaldgæf að þau voru einungis notuð í eldivið þegar þau dóu. Eftir að aðalbláberjeteið hafði verið drukkið, sá Brynhildur ömmu fara inn í herbergið sitt. Þegar hún kom út hélt hún á risastóru eggi, sem virtist vera búið til úr bláu og glæru efni, sem fléttaðist hvert inn í annað og myndaði mynstur. Það var svo stórt að amma þurfti að halda á því með báðum höndm. „Hvað er þetta amma?“ spurði Brynhildur, heilluð af fegurð eggsins. „Þetta er blátt kalkspat egg, Bryn,“ svaraði amma hennar og brosti dapurlega. „Þú þarft að finna helli tröllsins í miðjum hlíðum Skessuhorns.“

Tíminn áður er aftur: Íslenskt leyndardómur hryllingur (Blog 6) Dan Watt og Gunnhildur Guðbjornsdóttir (þýðingin getur tekið lengri tíma)

The Time Before Is Again: An Icelandic mystery-horror (Blog 6) Dan Watt and Gunnhildur Gudbjornsdottir (the Icelandic translation may take longer)

Jöklar Íslands hopa um metra á ári hverju, rétt eins og í Kanada, Rússlandi og annarsstaðar í heiminum. Það sem mun koma í ljós við bráðun þeirra gæti verið áhugavert, svo sem útdauðar verur, fornir munir og sjúkdómar.

Brynhildur teygði úr handleggjunum á leið hennar með móður sinni að rútustöðinni. Það var hlýtt, 14 gráður, og hún var einungis í skærbláum físjakka sem hún hafði frárenndan utanyfir bláum stuttermabol með áletruninni: „Betra er autt rúm en illa skipað“. Bláu gallabuxurnar voru aðeins slitnar yfir hnén, en þetta voru bestu buxurnar og hún var að fara að hitta ömmu. Fólk kinkaði kolli til þeirra, er þær gengu framhjá, en enginn nam staðar til að spjalla. Andlitstillit móður hennar var vingjarnlegt en strangt. Ákveðið augnaráðið varð til þess að ísblá augunun glömpuðu í sólinni. Þær greiddu fyrir farmiða á stöðinni og klifu um borð í vetnisknúinn tveggja hæða Hop-Off-Hop-On vagninn. „Sestu í gluggasætið“ bað móðir hennar „ég útskýri á leiðinni.“ Á leiðinni að Skessuhorni horfði Brynhildur á hæðir, ár og stöðuvötn þjóta hjá. Móðir hennar sagði frá fólkinu á Íslandi með sinni tónfögru röddu. Forfeður mínir komu frá Noregi og það er þeim sem þú líkist. Þeir settust að í þorpum á Írlandi og í Skotlandi. Til að byrja með gerðu þeir Skota og Íra að þrælum, en stofuðu síðar fjölskyldur með þeim. Faðir þinn líkist Skotunum og Írunum. Þessi blandaði hópur kom til Íslands í kringum 930. En annað slagið koma upp rökræður um innfædda Íslendinga sem fáir þekkja og trúa á. Risar, tröll, skessur, álfar og huldufólk; fólkið úr sjónum selafólkið. Sagan segir að tröllin og skessurnar hafi fangað og blandast fólki af norrænum uppruna, á meðan huldufólkið og afar sjaldan selafólkið, þeim af írskum og skoskum uppruna. En núna er heimsmyndin að breytast. Jöklarnir bráðna og höfin hitna, það sem liggur í dvala grafið undir ísnum kemur í ljós og vaknar enn á ný!

Gömlu tímarninr snúa aftur: Íslensk hryllingssaga (blogg 5) Dan Watt og Gunnhildur Gudbjornsdottir

Gömlu tímarninr snúa aftur: Íslensk hryllingssaga (blogg 5) Dan Watt og Gunnhildur Gudbjornsdottir

íslensk þýðing Eyjafjallajökull er eldfjall hulið jökli. Árið 2010 uppgvötaði Veðurstofa Íslands bergkviku undir jarðskorpunni sem fyllti kvikuhólf eldfjallsins og olli 3000 litlum jarðskjálftum og flóðum. Annað eldgos á stuttum tíma þeytti gosmekki og ösku fleiri kílómetra upp í loftið og truflaði flugumferð í Evrópu, þó það hafi ekki haft mikil áhrif á flug frá Íslandi.

Brynhildur gekk í þungum þönkum snemma morguns að hænsnakofanum með bakka undir egg. Hænsnakofinn stóð í brekku milli tveggja steindranga. Steindrangarnir voru báðir mosagrónir, sem leit út eins og hár á risavöxnu fólki. Á grasivöxnu þakinu stóð einn unghaninn. Það kom henni á óvart, því það voru tveir hænsnakofar, annar sem undaneldi og þessi, sem var ætlaður fyrir hænur sem verptu ófrjógvuðum eggjum. Hann leit út eins og hann væri að gæta hænsnanna, eða eitthvers annars. Hún talaði blíðlega til hænsnanna á meðan hún safnaði eggjunum áður en hún fór með þau inni í eldhús, þar sem móðir hennar var að baka pönnukökur. Brynhildur fylgdist með móður sinni strá sykri á hverja köku, áður en hún setti næsta lag ofan á. Ljóst hár móður hennar var tekið saman i hnút og hún var í bláum bómullarbol og bláum gallabuxum Brynhildur flissaði yfir því sem var skrifað aftan á bol móður hennar. ÁFRAM MEÐ SMJÖRIÐ! Móðir hennar sneri sér við og brosti. Brynhildur skoðaði andlit hennar, sem var svo líkt hennar eigin. Augu móður hennar voru ísblá og ekki vottaði fyrir grænu í þeim. Þegar hún brosti voru augntennur hennar langar og áberandi. Hún líktist svo sannarlega meira móður sinni en föður. Brynhildur setti bakkann með eggjunum inn í ísskáp sem stóð næst dyrunum inn í stofu og spurði, „heldur þú að það sé eitthvað til í sögum ömmu og afa um Grýlu, sem borðar óþekku börnin.Kannski var einhver hræðileg kona á Íslandi sem gerði það í alvörunni í gamla daga?“ „Miðað við hvað þú hlustar sjaldan á okkur pabba þinn, kemur það mér á óvart að hún skuli ekki hafa étið þig fyrir löngu. Faðir þinn sagði mér frá hellinum, Bryn,“ sagði móðir hennar ástúðlega en alvarlega. „Þú ert einkabarn okkar og þegar þú giftir þig, munt þú taka við búinu, ásamt manni þínum. Það er mikilvægt að þú haldir við hefðinni, þó þú sjáir hvorki né heyrir það sem þar faðir þinn gerir í hellinum. Hann fór að tala við Jöðurr bóksala í dag. Svo við tvær ætlum að heimsækja langömmu við Skessuhorn. Hún er með eitthvað fyrir þig.“ Móðir hennar starði út um eldhúsgluggann, úr toppi Eyjafjallajökuls kom reykur. „Hlutirnir eru að breytast Bryn og ég þarf að fara með íg á Skessuhorn til að sanna að það sé ekki bara faðir þinn sem er bilaður.“

Gömlu tímarninr snúa aftur: Íslensk hryllingssaga (blogg 4) Dan Watt og Gunnhildur Gudbjornsdottir (íslensk þýðing)

Gömlu tímarninr snúa aftur: Íslensk hryllingssaga (blogg 4) Dan Watt og Gunnhildur Gudbjornsdottir (íslensk þýðing)

Tröllin Berþór og Hrefna bjuggu í Bláhvammi við Bláfjall. Hrefnu líkaði ekki nýju kirkjurnar og flutti að rótum Langjökuls. Bergþóri var sama um kirkjurnar og bjó áfram í Bláhvammi inni í helli.Hjónin hittust stöku sinnum, þar sem bæði veiddu silung í Hvítárvatni. A Traveller’s Guide to Icelandic Folk Tales by Jón R. Hjálmarsson.


Brynhildi langaði að spyrja föður sinn um hið grannvaxna huldufólk og veiku stúlkuna, en hún vissi að hann hélt að hún gæti hvorki séð þau né heyrt. „Ég veit að þú heldur að pabbi þinn sé bilaður að tala við ósýnilegt fólk, en gerðu það ekki segja neinum frá því“ sagði faðir hennar þegar þau gengu til baka að bílnum í ljósri júlínóttunni, sem verður aldrei meira en rökkvuð. „ En þú ert meira mamma þín en pabbi gamli, svo mér mun aldrei takast að sannfæra þig um að ég sé ekki svolítið klikkaður“ „Ég skal ekki segja neinum að þú sért að tapa vitinu“ sagði hún og reyndi að hljóma kaldhæðin, en án sannfæringar. “Eru einhverjar þjóðsagnaverur sem ég get séð?“ Spurði hún þvi hún var enn að hugsa um stúlkuna undir teppinu. „Já. Íslendingar fæddir með blá augu og mikinn líkamlegan styrk eru taldir vera komnir af tröllum, sem hafa eignast afkvæmi með mannfólki“. „Erum við mamma skyldar Grýlu og Leppalúða?“ rödd hennar skræk af geðshræringu. „Nei, nei, ekki frekar en þú eignist þrettán syni sem valda óskunda um jólaleytið“ sagði faðir hennar um leið og hann opnaði farþegadyrnar fyrir hana „Guði sé lof, ég myndi ekki vilja að mamma æti þig einn daginn“ Faðir hennar leit á hana með glettni í svipnum. Andlit hans varð alvarlegt þegar hann starði djúpt í augu hennar. „Það vottar aðeins fyrir grænum lit í kringum augasteininn á þér“ Hann varð þögull og hugsi á svip. „Hverjum er ég þá skyld?“ Spurði hún, er þau óku eftir þjóðvegi eitt að býli þeirra í Ásólfsskála. Í rökkrinu sá hún móta fyrir trjálausum hæðunum. „Kannski afkomendur Bergþórs og Hrefnu frá Bláfelli. Bergþór var alltaf góður við mannfólkið, sem á annað borð lét hann í friði. Eða Kráku frá Bláhvammi.“ „Kráka“ kallaði Brynhildur. „þarf ég að fanga mann, neyða hann til að elska mig, meðan ég smyr hann í olíu og breyta honum í tröll eins og mig?“ Faðir hennar leit í áttina til hennar og yppti öxlum. „Hvernig heldur þú að mamma þín hafi náð í mig?“

Tíminn fyrir er kominn aftur: Íslenskur dularfulla hryllingur frá Gunnhildi Guðbjörnsdóttur og Dan Watt (blogg 3)

Gömlu tímarninr snúa aftur: Íslensk hryllingssaga (blogg 3) Steinbítssroðsskór voru notaðir á Íslandi í aldaraðir og eru nú aftur orðnir vinsælir, ásamt skóm unnu úr laxaroði, þroskroði og silungsroði. Í dag vinnur Atlantic Leather á Sauðárkróki, Skagafirði, íslensk sútunarstöð roðsskó úr fiski, sem veiddur hefur verið til matar.

„Ég verð að fara einn inn með Dagbjörtu, Brynhildur“ sagði faðir hennar hvíslandi. „Ég orðin fjórtán pabbi“ sagði Brynhildur með hendur á mjöðm. „Hvað ef þú verður einhvertíman ófær um að koma kálffullri kú í hellinn og ég verð að gera það?“ „komdu þá með mér inn, en hafðu hljótt. Þú munt heyra mig tala, en ekki sjá þann sem ég tala við. Ég geri ekki ráð fyrir að þú skiljir, því þú hefur augu móður þinnar. Hún kom með mér eitt sinn og hélt að ég væri bilaður, en allar kýrnar okkar hafa eignast heilbrigðar kvígur. Svo hvort sem þú trúir á þetta, eður ei, mun ég halda þessari hefð við. Svo er ég ekki alveg viss um að þér verði vel tekið.“ Hana langaði að svara, en hann tók taum Dagbjartar og leiddi hana dýpra inn í hellinn. Inni í hellinum sá hún undarlega sýn. Maður, lægri en faðir hennar, gekk til móts við þau. Renglulegir útlimir hans voru í undarlegu samræmi við grannan búkinn, ásamt breiðum höndum og fótum. Stór græn augu hans glóðu og lýstu upp langt mjótt nef og oddhvöss eyru, sem stungust út um brúnt hrokkið hár hans. Hann var skegglaus. Föt hans voru einföld; skyrta og buxur úr hreindýraskinni, í hinum ljósbleika lit blóðbergsins. Á fótum sér bar hann slitna steinbítsskó. „Sæll Eðvald“ sagði faðir hennar og kinkaði kolli til hans. Innan úr jakka sínum dró hann lítinn böggul, pakkaðan inn í léreft. „Í þakkarskyni, kom ég með bókina sem þú óskaðir eftir“ „Ah“ heyrði hún Eðvald svara ákafri röddu, en þó svo hljótt að hún þurfti að leggja sig alla fram til að heyra. „Bók Önnu Rósu Róbertsdóttur, grasalæknis. Ég vissi ekki að hún væri enn fáanleg, eftir svona mörg ár.“ Hann strauk löngum grönnum fingrum yfir titil bókarinnar. „Íslenskar lækningajurtir, notkun þeirra, tínsla og rannsóknir. Iðnvæðingin tók svo margt frá okkur.“ Hún heyrði harminn í rödd hans. „og hver ert þú?“ „Brynhildur, dóttir mín“ Faðir hennar gaut augunum í átt hennar. „Hún heldur að ég sé brjálaður, því hún getur hvorki séð þig né heyrt“ „Ertu viss?“ spurði Eðvald. „Já, því hún hefur augu móður sinnar.“ Brynhildur sá Eðvald horfa rannsakandi á hana,. „Það er daufur grænn hringur um augastein hennar. Kannski sjáum við huldufólkið það einungis.“ Brynhildur heyrði ekki lengur það sem Eðvald sagði. Innar í hellinum sá hún fleira huldufólk; föla stúlku með þung augnalok yfir stórum grænum augum. Sítt, dökkt hárið lá þétt yfir enni hennar, sem dró fram há kinnbein. Hún sat á hækjum sér, skjálfandi inni í sprungu; magrir handleggir og fótleggir hennar stungust undan teppi sem umvafði hana. „Ég held að það sé eitthvað af þér í henni líka,“ sagði Eðvald. „Komdi með hina bókina, þegar þú finnur hana. Við gætum Dagbjartar og afkvæmis hennar þangað til. Farðu núna Búi!“ hljómaði skipun frá huldufólkinu.


Tíminn fyrir er kominn aftur: Íslenskur dularfulla hryllingur frá Gunnhildi Guðbjörnsdóttur og Dan Watt (blogg 2)

Blogg 2 Drangurinn er staður, þar sem talið er að íslenskir bændur hafi farið með kálffullar kýr til burðar undir vökulu augnaráði huldufólks. Íslenska kýrin getur verið í sex mismunandi litum og er talin hafa komið til landsins fyrir um þúsund árum. Brynhildur klappaði kviðinn á Dagbjörtu, meðan hún leiddi hana niður rampinn á Artic Trucks rafmagnsbílnum. Hún hélt lauslega í tauminn á kúnni og elti föður sinn að Drangnum. Í fölnandi birtunni glitti aðeins í rauðbröndótta lit kápunnar hennar. „Flýttu þér Brynhildur“ sagði pabbi hennar í svalri júlínóttunni. „Við þurfum að koma henni að Drangum áður en rökkrið skellur á“ Pabbi hennar var ekki jafn hávaxinn og margir íslenskir karlmenn, svo dóttir hans efaðist um að hann væri skyldur Skessunni á Arnavatnsheiði, en kannski rann blóð hins fíngerðara huldufólks í æðum hans, sem gæti einmitt útksýrt það nafn sem foreldrar hans höfðu gefið honum: Búi. Brynhildur var nú þegar hærri en hann og þreknari, eins og mamma hennar. „Hvers vegna komum við alltaf með Dagbjörtu og aðrar kálffullar kýr hingað? Og skiljum þær eftir? Er það ekki hættulegt?“ spurði hún fyrir framan risavaxinn hamarinn sem gnæfði yfir þeim. Til hliðanna rétt sá hún glitta í Hrútafell og hluta Eyjafjalla. Hann strauk löngum grönnum fingrum sínum í gegnum ljóst, úfið hárið og sagði „Ég er ekki viss um að þú sért tilbúin að vita það“ Þótt augu hennar væru ísblá eins og móður hennar, hafði hún erft ljóst hár föður síns. Það var sítt og hún lét það falla í óstýrlátum lokkum á meðan hún hjálpaði föður sínum á bænum. En hún hafði ekki erft fíngerða líkamsbyggingu hans, né langa útlimi og fingur. Hún var há og sterklega vaxin. Líkari norskum forfeðum sínum, en breskum. En henni fannst líka að Íslendingar skæru sig úr frá öðrum Evrópubúum. Henni hafði alltaf fundist blóð Íslendinga bundið landinu sjálfu. Þau nálguðust innganginn að hellinum. „Ég er nógu gömul“ sagði hún og lyfti hökunni. Faðir hennar stundi og opnaði tvöfalda timburhliðið fyrir innganginum að hellinum. „Huldufólkið mun vaka yfir Dagbjörtu og auðvelda henni burðinn.“ „Huldufólk! Álfar?!“ nánast hrópaði Brynhildur spyrjandi. „Kallaðu þau sínu rétta nafni Brynhildur!“ sagði faðir hennar áminnandi. Brynhildur var í þann veginn að hlæja vantrúa, þegar hún skyndilega heyrði hávaða koma innan úr hellinum